Stucco HandelLoading...



Charakterystyka płytek ceramicznych

Płytki ceramiczne należą do materiałów mineralnych szeroko stosowanych do wykonywania wykładzin ściennych i podłogowych w budownictwie mieszkaniowym, użyteczności publicznej, przemysłowym, komunikacyjnym, sanitarnym itd. Swą popularność zawdzięczają walorom estetycznym, użytkowym i technicznym, takim jak: swoboda doboru kolorystyki, bogate wzornictwo, zróżnicowana faktura, trwałość, odporność na światło, łatwość utrzymania w czystości, niepalność, możliwość wykonania wykładzin mrozoodpornych, przeciwpoślizgowych, odpornych na ścieranie, chemoodpornych, antybakteryjnych i in. Aby wykładzina spełniała stawiane jej wymagania, należy wybrać odpowiedni do warunków użytkowania rodzaj płytek oraz właściwe materiały wiążące, spoinowe i służące do przygotowania podłoży. Pełen asortyment tych materiałów, tj.: zapraw i mas klejących, spoinowych, wyrównawczych i uszczelniających oraz środków do gruntowania podłoży budowlanych, oferuje Państwu firma KREISEL Technika Budowlana. Wszystkie produkty naszej firmy charakteryzują się najwyższą jakością i przeznaczone są zarówno dla profesjonalistów,jak i samodzielnych wykonawców. Płytki ceramiczne wytwarzane są z glin, krzemionki, topników, barwników i innych surowców mineralnych. Formowane przede wszystkim przez prasowanie na sucho (metoda B) lub ciągnienie (metoda A), bardzo rzadko przez odlewanie albo innym sposobem (metoda C), wypalane są następnie w temperaturze 1000-1250 C w zależności od rodzaju wyrobu. Płytki mogą być szkliwione (GL), nieszkliwione (UGL) lub angobowane, czyli pokryte matową, cienką warstwą masy ceramicznej, przepuszczalną lub nieprzepuszczalną. Stosowane szkliwa, czyli nieprzepuszczalne warstwy szkła, mogą być przezroczyste lub zmętnione oraz błyszczące, matowe, względnie półmatowe. Płytki ceramiczne charakteryzują się także różną nasiąkliwością wodną E, która to cecha decyduje najczęściej o ich mrozoodporności, a także wpływa na rodzaj zaprawy klejącej służącej do ich mocowania. Wyróżnia się płytki: o niskiej nasiąkliwości (grupa I), o średniej nasiąkliwości (grupa II) oraz o wysokiej nasiąkliwości wodnej (grupa III). Istotnymi cechami użytkowymi płytek są ponadto: odporność na ścieranie, twardość powierzchniowa, odporność na domowe środki chemiczne i plamienie, przeciwpoślizgowość. Do najczęściej stosowanych płytek ceramicznych należą: płytki fajansowe, kamionkowe, klinkierowe i gresy porcelanowe.

Płytki fajansowe

- to płytki ścienne, zwane popularnie . Charakteryzują się wysoką nasiąkliwością wodną - 10-20% - i mogą być stosowane tylko wewnątrz pomieszczeń.

Płytki kamionkowe

- to płytki podłogowe, zwane popularnie, albo płytki uniwersalne przeznaczone zarówno do wykładania podłóg, jak i ścian. Charakteryzują się średnią lub niską nasiąkliwością wodną mniejszą niż 6%.

Płytki klinkierowe

- to płytki podłogowe, czasem ścienne. Charakteryzują się niską nasiąkliwością wodną mniejszą niż 3%.

Gresy porcelanowe

to płytki podłogowe, czasem stosowane także na okładziny ścienne zwłaszcza na zewnątrz budynków. Charakteryzują się bardzo niską nasiąkliwością wodną mniejszą niż 0,5% (najczęściej ok. 0,1%). Do mocowania płytek gresowych należy stosować zaprawy klejące elastyczne.

Podstawowe zasady wykonawcze

Wykonywanie wykładzin z płytek mineralnych składa się z kilku podstawowych czynności: przygotowania podłoża, przyklejania płytek, spoinowania, czyszczenia, a czasem także zabezpieczenia powierzchni wykładziny. Przygotowanie podłoża polega najczęściej na jego odpowiednim zagruntowaniu, ale może wymagać w zależności od potrzeb usunięcia zanieczyszczeń; i powłok osłabiających przyczepność zaprawy klejącej, przeszlifowania, wyrównania, czy też uszczelnienia powierzchni. W przypadku podłoży silnie i nierównomiernie chłonących, a także podłoży pylących, jako środek gruntujący należy zastosować preparat GRUNTOLIT-W. W przypadku podłoży słabych, piaszczących, a także wymagających poprawy wodoodporności, zaleca się stosować środek GRUNTOLIT-R. Jeśli natomiast podłoże jest bardzo słabo chłonące, należy wykonać cienką warstwę kontaktową z zaprawy klejącej elastycznej. W przypadku podłoży wymagających wyrównania, do zniwelowania nierówności należy użyć odpowiednich zapraw, bowiem nakładanie zbyt grubej warstwy zaprawy klejącej może doprowadzić do włosowatych spękań; płytek. Do naprawy i wyrównywania podłoży podłogowych służy zaprawa szpachlowo-renowacyjna RENOBUD oraz zaprawa samopoziomująca RENOGRUNT-BW. Do naprawy i wyrównywania podłoży ściennych służy także zaprawa RENOBUD oraz zaprawa wyrównująco-szpachlowa POZBUD. W pomieszczeniach mokrych, np. w łazienkach, powierzchnie ścian i podłóg należy w określonych strefach uszczelnić przy użyciu płynnej folii FOLBIT. Do prawidłowego wykonania uszczelnienia należy ponadto użyć odpowiedniej taśmy i kołnierzy uszczelniających. Przed przystąpieniem do przyklejania płytek, należy wybrać odpowiednią zaprawę lub masę klejącą. Wybór zależy przede wszystkim od rodzaju podłoża, lokalizacji wykładziny, rodzaju płytek, szybkości wykonywania robót. Do dyspozycji znajdują się:

UNI-MULTI

- zaprawa klejąca, do nakładania cienkowarstwowego,

MULTI

- zaprawa klejąca, do nakładania cienkowarstwowego, mrozoodporna,

SUPER-MULTI

- wzmocniona zaprawa klejąca, do nakładania cienkowarstwowego, mrozoodporna,

ELASTI-MULTI

- elastyczna zaprawa klejąca , do nakładania cienkowarstwowego, mrozoodporna

MULTILEP-GR

- elastyczna zaprawa klejąca do gresu, do nakładania cienkowarstwowego, mrozoodporna, W przypadku dobrze przyczepnych podłoży nie podlegających odkształceniom, ugięciom i drganiom, można stosować kleje sztywne: UNI-MULTI, MULTI, a także kleje wzmocnione i elastyczne. W przypadku podłoży o pogorszonej przyczepności albo podlegających niewielkim odkształceniom, można stosować klej wzmocniony: SUPER-MULTI oraz kleje elastyczne. W przypadku podłoży trudnych, słabo przyczepnych albo podlegających odkształceniom, należy stosować kleje elastyczne: ELASTI-MULTI, MULTILEP-GR. Kleje te należy stosować także w przypadku płytek o nasiąkliwości mniejszej niż 0,5% bez względu na rodzaj podłoża. Odpowiednio przygotowane zaprawy klejące należy w zależności od potrzeb nanosić tylko na podłoże, względnie na podłoże oraz na płytki. Nakładanie zapraw na podłoże powinno być wykonane przy użyciu pacy zębatej, natomiast nakładanie na płytki - przy użyciu prostej krawędzi pacy, względnie krawędzi zębatej. Wielkość zębów pacy powinna być dostosowana do wielkości płytek. W przypadku płytek o długości boku do 5 cm, stosuje się pace o zębach 3 mm; przy długości boku 5-10 cm - pace o zębach 4 mm, przy długości boków 10-20 cm - pace o zębach 6 mm, a przy płytkach o bokach większych niż 20 cm - pace o zębach 8 lub 10 mm. W przypadku płytek z wyraźnie profilowaną stroną tylną, wielkości zębów pacy należy odpowiednio zwiększyć. Należy zwrócić uwagę, aby średnia grubość zaprawy klejącej nie przekraczała 5 mm. Po okresie wysychania zaprawy lub masy klejącej można przystąpić do spoinowania. Rodzaj zaprawy do spoinowania zależy od szerokości spoin między płytkami oraz wymaganej odporności na odkształcenia i wpływy czynników zewnętrznych. Przy szerokości spoin 2-6 mm stosuje się zaprawę FUGA DE LUX, natomiast przy szerokości spoin 5-12 mm - zaprawę FUGA 12. Wszędzie tam, gdzie ze względu na podatność lub rozszerzalność termiczną podłoża lub wykładziny, do mocowania płytek zastosowano elastyczną zaprawę klejącą, do spoinowania należy użyć zaprawy FLEX. Jeśli spoiny mają charakteryzować się bardzo dużą szczelnością i odpornością na działanie czynników agresywnych czy też przebarwienia, do spoinowania można użyć zaprawy epoksydowej EPOXI. Szerokość spoin należy dobrać w zależności od lokalizacji wykładziny, wielkości płytek, a także metody ich produkcji. W wykładzinach wewnętrznych wykonywanych z płytek formowanych metodą B, przyjmuje się: minimum 2 mm- przy długości boku płytek do 10 cm, 2-6mm- przy płytkach 10-25 cm, 4- 8 mm - przy płytkach 25-30 cm. W wykładzinach zewnętrznych, w zależności od koloru płytek i nasłonecznienia, podane wartości należy zwiększyć o 50- 80%. W przypadku płytek formowanych metodą A, szerokości spoin powinny być nie mniejsze niż 5 mm. Zużycie zapraw do spoinowania oblicza się mnożąc długość spoin przypadających na powierzchnię 1 m2 przez współczynnik zużycia oraz przez wielkość spoinowanej powierzchni.

 

Strona główna     |     Galeria prac     |     Certyfikaty     |     Polecamy     |     Kontakt